Podstawowe podziały miodów pitnych (cz. II)

foto z pasiekajaros.pl

Kolejnego podziału miodów możemy dokonać na podstawie składu brzeczki miodowej. Jest on powiązany ze sposobem jej doprawienia, czyli poniekąd z doborem receptury. 

       Występuje tutaj kilka grup:

1. Miody naturalne  – składają się wyłącznie z miodu i wody z odpowiednią ilością kwasku cytrynowego. Dobór gatunku miodu pszczelego zależy od gustu, jednak ważne jest by miał on wyrazisty smak i aromat. Fakt ten zapewni miodowi szlachetny i niepowtarzalny smak.

2. Miody korzenno-ziołowe   – w tym wypadku brzeczka zaprawiona jest przyprawami korzennymi lub ziołami. Przyprawy można dowolnie dobierać i mieszać wedle uznania. Najczęściej wykorzystywane przyprawy to imbir, cynamon, mięta, wanilia, goździki, jałowiec czy płatki róży. Wszelkie kombinacje są dozwolone, jednak inwencja twórcza powinna iść w parze ze zdrowym rozsądkiem, gdyż każda decyzja odbije się na smaku i zapachu miodu.

3. Miody owocowe  – w tym typie miodów brzeczka składa się z miodu rozcieńczonego wodą z sokiem owocowym. Najczęściej spotykanymi dodatkami są sok malinowy, wiśniowy, jabłkowy, śliwkowy i gronowy. Dobór soku jest kwestią dowolną i zależy od naszej inwencji. Często spotykane są wszelakie kombinacje soków, jednak zaleca się, aby sumaryczna ilość soku owocowego nie przekraczałą ¼ objętości brzeczki.

4. Miody chmielone   – jest to ostatni typ miodu w tej kategorii, choć nie oznacza to, że jest rzadko spotykany. Opiera się on na składzie miodu naturalnego, wzbogaconego o zawartość chmielu. Ważne, aby stosować się do ilości chmielu podawanych w recepturach. Zbyt duża ilość chmielu potrafi skutecznie zepsuć smak miodu i uczynić go nierzadko niezdatnym do picia. Odpowiednia ilość chmielu mieści się w przedziale od 5 do 10 g na 10 litów brzeczki miodowej.

Trzecim i ostatnim już sposobem podziału miodów pitnych jest kryterium biorące pod uwagę sposób sporządzenia brzeczki  Wyróżnia się w tej grupie miody sycone oraz niesycone.

Miody niesycone powstają w wodzie zimnej lub podgrzanej do maks. 40⁰C, natomiast na bazie brzeczki zagotowanej powstaje miód sycony.

Przegotowanie brzeczki wiąże się z utratą większości witamin, związków odżywczych oraz części  aromatu. Powoduje jednak bezpieczniejszy i bardziej pewny przebieg fermentacji oraz ułatwia klarowanie się miodu. Sycenie znacząco wpływa na kolor miodu. Do produkcji miodów syconych można spokojnie użyć miodów mniej aromatycznych.